urodzony: 23 marca 1897 r., Łańcut, Polska
zmarł: 21 sierpnia 1979 r., Londyn, Wielka Brytania
pochowany: Kraków, Polska – Cmentarz Rakowicki – pas 5, wschód
rodzina: ojciec Romuald, matka Wanda (z domu Firlej Bielańska); żona Felicja, syn Adam
odznaczenia: polskie – Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, czterokrotnie Krzyż Walecznych, Medal Wojska, Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921, Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości; brytyjskie – Distinguished Service Order; francuskie – Croix de Guerre; belgijskie – Order Leopolda
Losy przedwojenne:
Bronisław Noȅl uczęszczał do gimnazjum w latach 1907-1911 w Drohobyczu, a w latach 1911-1914 w Tarnopolu. Egzamin dojrzałości zdał w Wiedniu w 1915 r. 16.08.1915 r. został z poboru wcielony do armii austriackiej i przydzielony do 11 Dywizjonu Artylerii Konnej. Po kursie oficerów rezerwy przebywał następnie w latach 1916-1918 na froncie rosyjskim, włoskim i serbskim. W roku 1917 awansowany do stopnia podporucznika rezerwy. W listopadzie 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 4 Dywizjonu Artylerii Konnej. Za waleczność w bitwie z Sowietami pod Korosteniem w październiku 1920 r. odznaczony orderem Virtuti Militari, a za bohaterstwo w kolejnych walkach czterokrotnie Krzyżem Walecznych. Oficer zawodowy artylerii w II Rzeczypospolitej. W latach 19129-1930 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie i Paryżu. 01.01.1932 r. awansowany do stopnia majora i przeniesiony do Oddziału III Sztabu Głównego. W latach 1933-1936 Szef Sztabu 18 Dywizji Piechoty w Łomży, a od maja 1936 r. dowódca dywizjonu 30 Pułku Artylerii Lekkiej w Brześciu. Następnie attache wojskowy w Poselstwie RP w Pradze. W lipcu 1939 r. wyznaczony na Szefa Oddziału II Sztabu Armii „Karpaty”.
Losy w czasie II wojny światowej:
Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. w ramach Sztabu Armii „Karpaty”. Po zakończeniu walk w Polsce przez Rumunię przedostał się do Francji, gdzie otrzymał przydział do Oddziału III Sztabu Naczelnego Wodza. W sierpniu 1940 r. objął stanowisko attache wojskowego RP w Bernie (Szwajcaria). Od maja 1942 r. pełnił służbę w szeregach 1 Dywizji Pancernej w Szkocji, sprawując kolejno funkcje: Szefa Sztabu (1942-1943), dowódcy Grupy Wsparcia (1943). Od października 1943 do 01.02.1946 r. dowodził artylerią 1 Polskiej Dywizji Pancernej i przeszedł z nią cały szlak bojowy (w stopniu pułkownika). Od lutego 1946 do 10.06.1947 r. był zastępcą dowódcy 1 Dywizji Pancernej.
Losy powojenne:
Pozostał po II wojnie światowej na emigracji w Wielkiej Brytanii. W 1964 r. został mianowany przez Naczelnego Wodza gen. W. Andersa generałem brygady. Zmarł w Londynie w 1979 r., a jego prochy zostały pochowane w Krakowie w grobie rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim.
autor: Aneta Hoffmann