urodzony: 7 stycznia 1895 r., Rzeszów, Polska
zmarł: 3 września 1954 r., Londyn, Wielka Brytania
pochowany: Londyn, Wielka Brytania – Wandsworth Cemetery
odznaczony: polskie – Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, dwukrotnie Krzyż Walecznych; brytyjskie – Order of the British Empire; francuskie – Krzyż Oficerski Legii Honorowej, Croix de Guerre avec Palm
Losy przedwojenne:
Kazimierz Dworak ukończył w Krakowie dwa semestry studiów prawniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim. W czasie I wojny światowej w latach 1915-1917 ukończył Akademię Wojskową w Wiedniu, Wiener Neustadt i Hainburgu w Austrii. Od stycznia do listopada 1918 r. na froncie włoskim w oddziałach kawalerii wojsk austriackich. W okresie 5.11-29.12.1918 r. w niewoli włoskiej. 29.12.1918 r. wstąpił w stopniu porucznika do Wojska Polskiego – Armii Polskiej gen. Hallera. Od grudnia 1918 do marca 1919 r. pełnił stanowisko dowódcy 2 Szwadronu 3 Pułku Szwoleżerów. Od 28 kwietnia do 1 listopada 1919 r. jako członek sztabu 6 Dywizji Strzelców Polskich uczestniczył w walkach z Ukraińcami. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w latach 1919-1921 w szeregach 12 Dywizji Piechoty. Za swą waleczność na froncie odznaczony Orderem Virtuti Militari. Absolwent kursów wyższych dowódców we Francji (1921 r.) oraz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie (1924 r.). W latach 1924-1925 Szef Sztabu 6 Samodzielnej Brygady Kawalerii, w latach 1927-1932 – zastępca dowódcy 15 Pułku Ułanów. 01.01.1931 r. awansowany do stopnia podpułkownika, a w marcu 1938 r. – pułkownika. We wrześniu 1932 r. został mianowany dowódcą 24 Pułku Ułanów w Kraśniku, przeprowadził jego motoryzację. Jego pułk ostatecznie włączono do 10 Brygady Kawalerii dowodzonej przez płk. Stanisława Maczka.
Losy w czasie II wojny światowej:
W kampanii wrześniowej 1939 r. Kazimierz Dworak walczył nadal jako dowódca 24 Pułku Ułanów, broniąc m.in. Rzeszowa. 19.09.1939 r. z 10 Brygadą Kawalerii przekroczył granicę polsko-węgierską i został internowany. Przedostał się następnie do Francji, gdzie od stycznia do maja 1940 r. pełnił obowiązki zastępcy dowódcy 10 Brygady Pancerno-Motorowej. W maju-czerwcu 1940 r. był dowódcą polskiego Ośrodka Zapasowego Kawalerii we Francji. Po upadku kampanii francuskiej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie w okresie październik 1940 – styczeń 1941 r. służył na stanowisku zastępcy dowódcy 10 Brygady Kawalerii Pancernej 1 Korpusu w Szkocji, a następnie do marca 1942 r. był dowódcą 5 Brygady Kadrowej Strzelców.
Od marca 1942 r. do kwietnia 1945 r. nieprzerwanie był zastępcą dowódcy 1 Polskiej Dywizji Pancernej. Przeszedł jej cały szlak bojowy. W kwietniu 1945 r. został przeniesiony do Inspektoratu Wyszkolenia Wojska Polskiego i awansowany do stopnia generała brygady, a od października 1945 r. pełnił funkcję zastępcy dowódcy 1 Korpusu Polskiego – ponownie zastępcy gen. Stanisława Maczka.
Losy powojenne:
Po demobilizacji z Polskich Sił Zbrojnych pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł po długich cierpieniach w Londynie 3.09.1954 r. 7 dni później w czasie pogrzebu w St. Mary’s Church w Londynie, a następnie na cmentarzu Wandsworth swego długoletniego dowódcę żegnali m.in. byli żołnierze 24 Pułku Ułanów.
autor: Aneta Hoffmann