urodzony: 28 lutego 1916 r., Warszawa
zmarł: 24 września 2000 r., Kanada
członkowie rodziny: rodzeństwo – Tadeusz, Wojciech i Zygmunt oraz siostry Barbara i Teresa; rodzice: Franciszek i Marianna Kominek
Losy do momentu wstąpienia do 1 Dywizji Pancernej:
Na początku 1940 roku Mieczysław (Mike) opuścił Polskę, przekraczając zieloną granicę i przedostając się do Jugosławii. Z Jugosławii udał się statkiem do Francji, gdzie wstąpił do Armii Polskiej i brał udział w dobiegającej końca bitwie o Francję. Kiedy Francja upadła, wraz z tysiącami żołnierzy alianckich znalazł się w pułapce na plaży w Dunkierce. W ciągu 9 dni, od 27 maja do 4 czerwca, żołnierze polscy zostali uratowani z plaży i bezpiecznie przedostali się do Wielkiej Brytanii w ramach operacji Dynamo. Z portów brytyjskich do Dunkierki zmobilizowano każdy rodzaj statku i łodzi zdolnej do przepłynięcia kanału La Manche. Zaokrętowanie kontynuowano pomimo niemal ciągłych ataków lądowych. Następnie polskich żołnierzy przewieziono pociągiem do Szkocji, a konkretnie do Camp Crawford pod Glasgow.
Służba wojskowa w 1 Dywizji Pancernej:
Wczesną wiosną 1941 roku ich grupę przeniesiono do Motherwell w Szkocji, gdzie rozpoczęli organizowanie Polskiej Dywizji Pancernej. Następnie Mieczysław (Mike) został wysłany do warsztatów armii brytyjskiej w Ladybank, aby pomóc w naprawie bardzo potrzebnych przyrządów optycznych dla jego jednostki.
Brał udział w różnych ćwiczeniach szkoleniowych w Anglii i Szkocji, a do 1943 r. trwały już przygotowania do inwazji na Europę. W 1944 roku rozpoczęła się inwazja i 1 Polska Dywizja Pancerna wylądowała w Falaise we Francji. Wzięli udział w walce na południe od Caen i skutecznie zamknęli Przełęcz Falaise. Brali udział w licznych bitwach, ścigając niemieckie dywizje przez Belgię, Holandię i Niemcy. Po bezwarunkowej kapitulacji Niemiec w Reims we Francji w maju 1945 roku wojska alianckie stopniowo wracały do Wielkiej Brytanii.
Losy powojenne:
Po wojnie wrócił do Szkocji, gdzie został przyjęty do Szkoły Podchorążych i został oficerem oraz instruktorem w Brytyjskim Instytucie Chronometrycznym, ucząc zegarmistrzostwa. W 1947 roku został zwolniony ze służby wojskowej, ale nadal pracował dla rządu jako nauczyciel zegarmistrzostwa i naprawy zegarów w szkole przysposabiającej do zawodu inwalidów wojennych w Edynburgu. W 1949 roku otworzył własną firmę specjalizującą się w naprawie aparatów fotograficznych, zegarków i zegarów przy George Street w Edynburgu, gdzie pracował aż do emigracji rodziny do Kanady w listopadzie 1954 roku.
Gdy w 1954 r. rodzina przybyła do Kanady, przyjechał też Mike. Popłynął do Toronto w marcu 1954 roku i po przybyciu na miejsce zapewnił sobie pracę w dziale zegarków i naprawy zegarów firmy Eatons. Już po kilku miesiącach podjął decyzję o założeniu własnej firmy. Mając bardzo niewiele pieniędzy, kilka narzędzi i obietnicę zamówień od Eatons, Mike wynajął przestrzeń nad restauracją Lindy’s w Yonge and Gerrard. W późniejszym życiu był także współzałożycielem domu opieki dla polskich kombatantów Wawel Villa, w którym obecnie mieści się Muzeum im. Orlińskiego.
autor : Robert Stanczyk
źródło : archiwum Muzeum Orlińskiego, Mississauga, Ontario, Kanada
