urodzony: 20 lutego 1901 r., Żytomierz, Rosja
zmarł: 4 lutego 1998 r., Edynburg, Szkocja
pochowany: Edynburg, Szkocja – Dean Cemetery
rodzina: rodzice – ojciec Edward, matka Matylda (z domu Dichhof); żona Marjorie Franklin (1998-2001), syn Bolesław
odznaczony: polskie – Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, czterokrotnie Krzyż Walecznych, Medal Niepodległości; brytyjskie – Distinguished Service Order; francuskie – Croix de Guerre avec Palm
Losy przedwojenne:
Władysław Zgorzelski ukończył sześć klas gimnazjum w Żytomierzu. Od 1917 r. był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej w tym mieście. W kwietniu i maju 1918 r. służył w III Korpusie Polskim dowodzonym na Ukrainie przez gen. Eugeniusza de Henning-Michaelisa. W listopadzie 1918 r. wstąpił w szeregi Wojska Polskiego. Uczestnik walk w latach 1919-1921 o niepodległość Polski, w tym w szeregach 2 Dywizjonu Artylerii Konnej (Virtuti Militari). W 1921 r. ukończył Szkołę Podchorążych w Warszawie, w 1922 r. w Grudziądzu. W 1923 r. awansowany do stopnia porucznika 15 Pułku Ułanów Poznańskich. Rok później ukończył Szkołę Gimnastyki i Sportu w Poznaniu. Od 1925 r. uczestnik oraz zwycięzca wielu krajowych i międzynarodowych zawodów jeździeckich m.in. w Nicei, Nowym Jorku, Brukseli i Amsterdamie. W 1932 r. awansowany do stopnia rotmistrza, a we wrześniu 1933 r. przeniesiony do 6 Pułku Strzelców Konnych, a następnie 4 Pułku Strzelców Konnych Ziemi Łęczyckiej.
Losy w czasie II wojny światowej:
W kampanii wrześniowej 1939 r. był oficerem operacyjnym w sztabie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Dostał się do niewoli sowieckiej, z której uciekł i poprzez Węgry, Jugosławię dotarł do Polskich Sił Zbrojnych we Francji. Od połowy stycznia 1940 r. oficer 10 Brygady Kawalerii Pancernej, dowódca dywizjonu kawalerii zmotoryzowanej. Wraz z nim walczył z Niemcami w kampanii francuskiej pod Champaubert i Montbard. Po upadku Francji przez Hiszpanię, Portugalię i Gibraltar dotarł do Wielkiej Brytanii.
W Anglii został mianowany zastępcą dowódcy Dywizjonu Rozpoznawczego 10 Brygady Kawalerii Pancernej i awansowany do stopnia majora. Od maja 1942 do września 1943 r. zastępca dowódcy 1 Baonu Strzelców im. 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich przemianowanego na 14 Pułk Kawalerii Pancernej.
Od listopada 1943 r. dowódca 10 Pułku Dragonów 1 Polskiej Dywizji Pancernej. W jego szeregach walczył w kampanii Dywizji na kontynencie europejskim. Ciężko ranny w walkach w Belgii pod Aalter, do lutego 1945 r. przebywał w szpitalu, by następnie powrócić na stanowisko dowódcy swego pułku i uczestniczyć w walkach Dywizji w Holandii i Niemczech. Służbę wojskową zakończył na stanowisku zastępcy dowódcy 10 Brygady Kawalerii 1 Dywizji Pancernej.
Losy powojenne:
Po demobilizacji z Polskich Sił Zbrojnych Władysław Zgorzelski pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Stał się znanym na świecie trenerem ekip jeździeckich m.in. w Europie, Wielkiej Brytanii, Irlandii, Ameryce Północnej i Południowej. Został awansowany na stopień pułkownika Wojsk Polskich. Zmarł w Edynburgu w 1998 r.
autor: Aneta Hoffmann
źródło: „Biuletyn Towarzystwa Byłych Żołnierzy i Przyjaciół 15 Pułku Ułanów Poznańskich”, nr 4/21, 1998; archiwum WBH CAW
zdjęcie – źródło: Stowarzyszenie Odwach